History Repeats Itself

Henri, 16 mrt 1998.

 

 

Ik geloofde dat ik haar vergeten was, dat geloofde ik echt. Sandrina had ik al bijna twee jaar niet meer gezien en de leegte die ik voelde zette zich langzaam om in een drive om wat te bereiken. Succes was een vriend geworden en ik had niet gedacht dat het mogelijk voor me was om rijk te worden. Niet dat het al zover was, maar het kwam steeds dichter bij. Rijkdom was net om de hoek waar ik het nog net niet kon zien.

Zo nadrukkelijk als het ik succes had, zo afwezig was de liefde. Ik stortte me volledig op mijn werk en had al bijna een jaar geen vrouw aangeraakt. Sandrina was mijn tweede grote liefde maar had meer impact op me gemaakt, dan al mijn vriendinnen bij elkaar. Zij was jong, mooi, intelligent, en vreselijk opwindend. Zodoende duurde het ook zo lang dat ik over het verlies van haar heen kwam. Alles ging goed met me…. Toen belde ze op.

 

‘Hoi, met mij’, was het enige dat ze zij toen ik mijn telefoon opnam.

‘Dag Sandrina’, zei ik terug alsof ik niet anders gewend was dan dat ze me nog dagelijks belde, zoals ze deed toen we verkering hadden. Inwendig schoot de adrenaline door me heen en van die halve sluimer toestand waar ik me in bevond, was ogenblikkelijk niets meer over. Ik was klaar wakker en ik voelde al meteen dat ik klamme handen kreeg.

Zij bleef even stil alsof ze zelf niet wist hoe ze nu verder moest gaan. Of misschien wachtte ze juist op mijn reactie.

‘Hoe is het met je?’. Ik vroeg het en wilde het ook echt weten.

‘Goed….’, begon ze aarzelend,’ om niet te zeggen slecht.’

Ik liet de misleidende woorden tot me doordringen. Voelde ze zich nu juist goed of slecht?

Er zat eigenlijk een hele wereld achter die woorden en kon me er opeens heel veel bij voorstellen.

‘Nou’, moedigde ik haar aan,’ vertel eens. Waarom bel je?’

‘Ben ik moeilijk om mee te leven?’

Mijn eerste impuls was te zeggen ‘Ja!’, maar ik hield me in. Ik voelde een blijdschap in me dat ze me na al die tijd gebeld had, hoewel ik wist dat ik daar niet blij mee zou moeten zijn. Ja zou ook een eerlijk antwoord zijn. Het was immers de reden waarom het uiteindelijk mis is gegaan en we besloten (zonder het te besluiten) om alleen verder te gaan. Ze belde omdat ze steun nodig had, behoefte had aan een stukje warmte.

‘Hoezo, zei je vriend dat tegen je?’

‘Ja, en ik ben bang dat hij gelijk heeft.’

Toen begon ze te vertellen over haar relatie. Ik zei veel ‘huh huh’ en stelde af en toe een vraag om te verzekeren dat haar waterval van woorden doorging. Ik genoot er heimelijk van. Haar zoete stem, die ook vaak in mijn oor gefluisterd had. Het was alsnog er geen tijd verstreken was tussen het uitgaan van de verkering en nu. Eén van de mooie dingen in het leven is dat het in de natuur ligt van de mensen om de slechte ervaringen over de tijd heen te vergeten of zelfs beter te maken. Zo was het een keer dat ik met de padvinderij op zomerkamp naar Oostenrijk ging, en we dagen lang regen hadden. Daarnaast gingen we elke dag kilometers lopen totdat de huid tussen mijn benen rauw geworden was. We moesten alles zelf koken, wassen, opruimen, en de tenten schoon houden. Er zijn toen momenten geweest dat ik naar huis wilde en vroeg naar bed ging zodat de tijd wat sneller leek te gaan. Maar als ik er nu over terug denk, zie ik het als een hele gave tijd, en het jaar daarop ben ik weer mee gegaan.

Nu ik haar stem weer hoorde, kwamen ook juiste de leuke herinneringen weer als eerste boven.

De dingen die ze zei om uit te leggen waarom ze moeilijk was klopte. Als ik met haar ging zwemmen wilde ze eerst boven vanuit de kantine kijken wie er allemaal waren. Ze kende er verder niemand maar als de sfeer haar niet beviel was ze met geen mogelijkheid mee te krijgen. Zij stelde zich altijd ruim van tevoren op iets in. Veranderingen op het laatste moment verpestte voor haar de dag, en soms meer dan dat.

Na een lange waterval viel er een stilte.

‘Begrijp je me’, vroeg ze uiteindelijk.

‘Ja, ik begrijp je helemaal.’, en legde ook uit waarom. Nu was zij het die ‘hm, hm’ zei.

Ik had het gevoel dat het klikte. Zoals het klikte drie jaar terug. Toch bleef ik op mijn hoede. Ik moest mezelf geen dingen in mijn hoofd halen. Ze had immers verdriet om de vriend die haar verlaten had. Dat ze me belde was denk ik meer omdat ze niemand anders had.

Sandrina heeft de neiging om volledig voor een relatie te gaan. Daarbij vergeet ze vaak oude vrienden en vriendinnen. En zo was het nu ook gegaan.

Al de vrienden die ze had waren de vrienden van Emile, haar vriend. Nu had ze eigenlijk niemand meer.

Na twee uur gesproken te hebben kwamen we aan het eind. De tijd dat we elkaar niet gezien hadden was bijna overbrugd, en het verleden begon het heden in te halen. Zodoende kwamen we op vragen als; ‘Wat doe je nu?’, ‘Wat wil je gaan doen?’.

Toen viel er een stilte en ik voelde dat het tijd was om op te hangen.

‘Je wilt ophangen hè?’, vroeg ze.

‘Ja. Ik moet eigenlijk best nog wel wat doen voor morgen.’

‘Pff, je bent een workaholic geworden volgens mij’, ze zei het luchtig.

‘Ja, ik denk wel dat ik dat ben. Een verslaafde zal niet gauw zeggen dat hij verslaafd is, maar ik geef het gewoon toe.’

‘Dat komt omdat je geen meisje hebt.’

Ik kon dat alleen bevestigen.

‘Dus je staat eigenlijk al heel lang droog?’, vroeg ze speels.

Ik ging er niet op in en er viel een korte stilte.

‘Spreken we nog wat af?’, vroeg ze en ik voelde mijn hart kloppen. Niet sneller zoals je dat altijd hoort in liedjes op de radio en in sprookjes, maar ik voelde hem bonzen.

‘Ik weet niet. Ik vind dat niet zo gepast. Zo lijkt het net alsof je niet alleen kan zijn en je een vriendje nodig hebt, en omdat er niemand anders voorhanden is, je weer terug gaat naar je ex.’

‘Ach, het kan me niet schelen wat anderen denken.’, zei ze vastberaden.

‘Ik had het ook niet over jouw gevoel Sandrina. Ik had het over de mijne.’

Er was een soort anti-climax en een mineur gevoel terwijl ik juist bereikt had dat ze zich weer goed voelde. Ach, ik wilde best wat afspreken maar ik wilde me niet verleiden in wat ik ‘haar spelletje’ noemde. Ze is door en door een verleidster en vroeger kon ze me alles laten doen.

Ik ben ook verder gegaan en ik zag alles veel duidelijk dan toen ik nog verkering met haar had.

‘Oh.’, zei ze alleen nog en we hielden de rest van het gesprek kort en niet te persoonlijk.

We hingen op en ondanks dat het einde wat rustiger was, had ik toch een goed gevoel.

’s Avonds lag ik in mijn bed nog lang na te denken, en zag ik in mijn dagdroom alle mooie herinneringen terug.

Ik zag de keren dat we vreeën in de duinen onder een staalblauwe lucht. Het trampoline springen in Scheveningen, en de talloze keren dat we gewoon de hele dag rond reden door het land en over het leven spraken, onze toekomst en de kwaliteit van de kip nuggets van Mc Donalds.

 

De volgende dagen gebeurde er van alles op mijn werk en verdwenen de gedachten aan haar naar de achtergrond. Er was een meisje waar ik werkte die ik leuk vond en daar concentreerde ik me op. Maar nog geen week later belde ze weer. Ze voelde zich nog steeds rot om Emile die haar verlaten had, maar het ging al beter en ze concentreerde zich op een nieuw leven zonder hem. Ze had gesolliciteerd en was direct aangenomen. Voordat ik er erg in had spraken we zaterdag avond wat af en was het meer dan gezellig.

 

Een week daarna kwam ze bij me langs en ondanks dat ze had verteld dat ze weer als een maagd wilde worden, gingen we met elkaar naar bed. Nu kan ik best stellen dat ik afstand kan houden naar mensen, maar Sandrina was me zo vertrouwd dat ik de verleiding niet kon weerstaan verliefd te worden.

Met enige zelfspot ging ik op de avond dat we besloten hadden het samen weer te proberen neuriënd naar huis. Toen ik mijn voordeur open deed en in het donkere gat van een verlaten huis keek, realiseerde ik me wat ik neuriede. Het was een nummer dat ik een paar keer op MTV gezien had toen ik ’s ochtends wat brood achterover drukte.

Het was ‘History Repeats Itself’ van The Propellerheads.

 

Die komende weken zagen we elkaar bijna dagelijks. Ik verzaakte veel dingen op mijn werk en ik vroeg me af hoe lang ik dit vol kon houden. Soms zag ik die frons op haar voorhoofd die ik de 'Ik wil' rimpel noemde en werden haar grijze ogen een dieper blauw. Dan was ze weer moeilijk en koppig.

Ik vond dat niet erg want ik was er op voorbereid. Maar na een tijdje, als de verliefdheid verandert in de gewoonte van alledag, had ik er steeds meer moeite mee. Het liep uit op ruzies die werkelijk nergens over gingen en ophielden als we sex hadden.

Op een gegeven moment verloor ik een strijd om een order die belangrijk was voor mijn bedrijf en begon ik na te denken. In het weekend stond ik erg vroeg op om in de duinen bij Wassenaar te wandelen en na te denken over de beslissing waar ik naar toe groeide. Als ik in de natuur wandel en de open zee zie, dan valt er een bord voor mijn ogen weg en kan ik even helder denken. Alles valt dan weer op de juiste plaats en kan ik dan weer zien voor wat het waard is. Ik kon weer eerlijk voor mezelf zijn en zag in dat Sandrina gewoon niet de vrouw was waar ik oud mee wil worden. Een gevoel van jammer werd meester van me, want al die jaren ben ik met haar bezig geweest zonder dat het bestemd was voor een hoger iets.

Mijn vader zei vroeger dat je voor je dertigste je leven op een spoor gezet moet hebben, anders wordt het nooit wat je wil dat het wordt. Niet alleen in je carrière, maar ook met de liefde.

 

Verward kwam ik een keer terug van zo'n wandeling. Toen ik thuis kwam zat Sandrina op de bank naar de televisie te kijken. Ik geloof dat het een soap was. Ze had thee voor zichzelf gezet (het was nog in de morgen), en toen ze naar me op keek zag ik dat ze boos was. Zover ik wist was er niets verkeerd gebeurd, maar ik had geleerd mijn gevoel over haar buien niet te negeren. Ik ging met een bezorgde blik naast haar zitten en ik voelde meteen dat ik haar niet aan moest raken.

Ze begon over mijn werk en dat ik te weinig energie in de relatie stak. Ze was boos omdat ik alleen was weggegaan zonder haar te vragen of ze mee wilde. Eerst deed ik luchtig en wilde ik haar bui snel om zeep helpen. Ze had dit echter al een tijdje opgekropt en liet zich niet af scheepen me de belofte om volgend weekend naar het buitenland te gaan.

Toen het te lang duurde ging in in de tegenaanval en ze is diezelfde dag nog weggegaan om niet meer terug te komen.

 

Het gevoel wat ik voor haar had was toch dieper dan ik verwacht had en zonder spot vroeg ik mezelf af of dit nu 'een gebroken hart' was. Een paar dagen later toen de eerste pijn voorbij was dacht ik weer terug aan dat liedje 'History Repeats Itself'. Het was een favoriet nummer van ons geworden,  ik koppelde het aan mijn gevoel van haar liefde 'weer terug' te hebben. Maar zo is het nu niet. Het was het negatieve uit het herhalen van de geschiedenis. Ik had beter moeten weten, ik had in moeten zien dat juist de negatieve dingen uit de geschiedenis zich herhalen. Dat mensen gedoemd zijn om alle fouten eindeloos te herhalen. De ene keer duurt het een halve eeuw dat de mensheid dezelfde fouten maakt. Denk maar aan de eerste en tweede wereldoorlog. Soms duurt het wel vijfhonderd jaar of langer als ik denk aan Adam en Eva. Soms, en ik weet het nu uit eigen ervaring, is een paar jaar al voldoende.

 

Dit is nu vijf jaar geleden gebeurd en ik ben de dertig gepasseerd. Het gevoel voor Sandrina is nooit helemaal weggeweest, en met vlagen miste ik haar en vroeg ik me af wat er van haar gekomen is. In die vijf jaar ben ik een vrouw tegen gekomen waar ik een kind mee heb die nu bij me woont. Het huwelijk is stuk gelopen en één van de verwijten die ik kreeg is dat Sandrina nog stiekem in mijn hart zat. Dit heb ik heftig ontkend. Als iemand het me vorige week gevraagd zou hebben, had ik hem uitgelachen. Maar nu lach ik niet meer, ook niet als een boer die kiespijn heeft. Want weet je wie me gisteren heeft opgebeld?